Spring naar inhoud

Doggy For Life (28)

Poor little thing… Op vrijdag treffen we een slijmpje aan op de vloer en denken aanvankelijk dat het er ééntje is van uit haar ogen. Niets om écht bij stil te staan, dat heeft ze regelmatig, zo van die slijmpjes in de uithoeken van haar oogjes. Nu op zaterdag is het mooi weer in de namiddag en ik besluit met Luca te gaan wandelen. Vrij snel doet ze onder de baan een eerste plasje, gevolgd door een goed gebonden kakje. Bij haar 2de plasje merk ik dat ze nadien op haar zij gaat zitten, pootje omhoog en pogingen doet om iets weg te likken van haar vagina. Wanneer ik nader kijk merk ik dat het een slijmpje is dat uit haar vagina hangt, wanneer ik dat er uitgetrokken heb, zetten we onze wandeling verder.

Ik kan me achteraf voor de kop slaan dat ik er geen foto van genomen heb én thuis gekomen vertel ik het voorval van het slijmpje aan mijn ouders. Big mistake van mijn kant, want die zijn meteen in paniek en mits ik de dierenartsen niet kan bereiken en de wachtdienst zijn antwoordapparaat aanstaat, ben ik dus genoodzaakt om te wacht tot het terug maandag is. Dat wil altijd lukken dat er dan iets voorvalt hé. Uiteraard pushen m’n ouders me om via het internet (omdat ik in hun ogen daar toch kan mee werken) toch wat te gaan zoeken en bij de woorden “slijmpje” en “vagina”, kom ik steevast bij een baarmoederontsteking uit. Dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat dit bij Luca het geval is, ik ben géén dierenarts, maar bij het lezen van de oplossing die enkel het verwijderen van de baarmoeder en eierstokken is, slaat mij toch de paniek om het hart.

Ik doe m’n best om kalm te blijven. In een weekend stijf van de paniek staan, brengt toch niets op. Voor mijn ouders lijkt het al een uitgemaakte zaak en beginnen de traantjes te vloeien. We houden erg véél van Luca. We komen overeen, alvorens we in een emotionele bui elkaar beschuldigen van dingen, dat ik de maandag morgen contact met onze dierenartsen ga opnemen en afgaande van wat ze zeggen, radiografische foto’s ga laten maken van de tepels en vagina van Luca. Misschien lopen we allemaal té hard van stapel, maar da’s helaas ook de enige manier om vast te stellen of er al dan niet sprake is van een baarmoederontsteking. Ik hou natuurlijk mijn hart vast en begin stilletjes in gedachten te bidden. We zien hier thuis aan Luca haar gedrag dat ze dat verstaan heeft én ze is er niet gerust in dat ik met haar naar de dierenarts zou willen gaan…

Uiteraard is het zo’n emotioneel moment dat ik er niet aan toe kom om foto’s van haar te trekken, ’t kan allemaal 10 keer niets zijn (en daar hopen we ook op), maar als het anders zou uitdraaien…. Ik mag er niet aan denken.

To Be Continued…

Life Goes On (16)

And on we go, to the next problem… Zo even begin volgende week hoop, schat ik, dat ik het hele gebeuren met mijn laatste job, ga kunnen definitief achter mij laten. Eindelijk mijn loonfiche gekregen vandaag en dan weet ik dat de rest wel zal volgen, maar bon, we kunnen met een gerust hart naar de volgende job zoeken. En da’s al een hele opluchting.

Volgende maand hebben mijn ouders een afspraak bij de oogarts. Mijn vader zijn ogen zijn achteruit gegaan op 4 jaar tijd én een nieuwe bril drong zich op. Hij is van mening dat het allemaal nog goed meevalt, qua prijs dan. Hij heeft ook héél wat korting gekregen, want anders vreesde ik dat we met 700€ niet toe kwamen. Het is een mooi meegenomen gegeven dat ie volgende maand nog 50€ via de mutualiteit terug trekt, maar ik blijf het toch een dure grap vinden, zo’n nieuwe bril met multifocale glazen en alle opties en verzekering er bij. Het was nu écht nodig omdat de nieuwe glazen niet in zijn oude bril montuur konden en dan snap ik wel dat het beter is om meteen een nieuwe te nemen in plaats van op kosten te kijken.

Voor mijn moeder blijft het koffiedik kijken hoe alles gaat uitdraaien. ‘S morgens wanneer ze haar ogen uitwrijft van het slapen, bij het wakker worden, begint steevast haar linkeroog te bloeden. Da’s een zicht om bij in paniek te schieten dat het geen woorden heeft. Jaren geleden heeft ze haar beide ogen laten laseren en dat is tot op deze week altijd goed meegevallen. Ze krijgt én heeft daar druppeltjes voor, maar uiteraard dien je dan eerst haar oog schoon te maken van al het bloed. Mijn vader is daar te zenuwachtig en paniekerig voor, uit angst haar onbedoeld pijn te doen, dus ben ik sinds deze week bij het krieken van de dag ook even verpleger voor mijn moeder tot haar linker oog bloederig en proper is én zich hersteld heeft. Ze wil niet bij haar dokter langsgaan, uit angst doorgestuurd te worden naar het ziekenhuis en kijkt naar mij alsof ik Dokter ben… Ik doe natuurlijk m’n best voor haar, maar ik ben er niet gerust is. Afwachten wat de oogarts volgende maand gaat zeggen. Vermoedelijk (zo denk ik toch) zal ook hier een nieuwe bril met aangepaste sterktes voor haar ogen, een standaard iets worden, maar ik wil er nog niet op vooruit lopen. We zien wel.

De afbeelding hierboven is een voorbeeld van hoe haar oog, linker oog dan, er snel uitziet na wat bloeden.

Met Luca gaat alles goed, waar ik ook erg blij voor ben én wat een opluchting is, want ’s morgens heb ik hier steeds werk genoeg én hoe minder problemen hoe beter. Nu moet ik nog zien uit te dokteren hoe ik hun “state of mind” ga aanpakken. Ik merk dat m’n ouders heb steeds moeilijker hebben met hun leeftijd, dat ze steeds meer hulp moeten vragen aan mij of aan anderen en ze stukje bij stukje minder mobiel worden, op alle vlakken… Ze hebben het moeilijk dat ze geen 40 meer zijn en zelfstandig alles kunnen doen en laten wat ze willen. Luca voelt dat natuurlik ook aan en probeert zoveel mogelijk bij mijn ouders te knuffelen en op de schoot te kruipen, om hun dat gevoel even te doen vergeten.

To Be Continued…

Same Old Story (5)

And they still try… Vorige donderdag kreeg ik een belletje een andere consulente van het betreffende interim kantoor, om zogezegd nog eens te informeren. Terug zelfde verhaal gedaan en het werd zo wat afgewimpeld als “een communicatie foutje” én “het is wat het is…”. Ik kan er niet van over, ik blijf het frappant vinden dat m’n tegenwoordig erg licht over het niet naleven van afspraken gaat én denkt, omdat iemand ergens met de wagen naar toe komt, ge met uw vingers knipt en ge die wagen in uwen broekzak kunt steken… Zoals menige lezers suggereerden, heb je in Diegem ook een station. Inderdaad, ook ik weet dat, alleen was dat que tijdsduur, zéker met het moeten nemen van verschillende treinen om nog maar tot in Diegem daar aan’t station te geraken, géén haalbare kaart.

Ondertussen zijn we maandag en normaal gezien gaan de lonen op woensdag (ik spreek nu over vorige woensdag) de deur uit voor de hele week… Op dit moment heb ik zelf nog niets gezien op mijn rekening van mijn loon. Ergens begin ik zo’n ongemakkelijk gevoel te krijgen da’k ook daar ferm ga moeten achterzitten én me ga moeten kwaad maken… We shall see natuurlijk.

Wat ik deze morgen wel vond, zij het dan in de brievenbus, was een kaartje met gelukswensen aangaande de nieuwe job. Ik weet in het achterhoofd dat ze het goed bedoelden, maar in de huidige situatie kwam dat vooral bij mijn ouders toch over als in mijn zakken komen zitten… Toegegeven, voor een interim kantoor die op de neus drukt alles digitaal te willen doen (en ge moet maar zien dat gij als werkzoekende alles hebt om daar in mee te kunnen gaan), is het kaartje wel iets dat de wenkbrauwen doet fronsen. Ze hadden dat evengoed in mail vorm kunnen versturen op de eerst dag en geen week later én het komt al helemaal raar over als je weet dat het toch maar iets tijdelijks was…

Eternals

A new group emerges… Een nieuwe groep helden, The Eternals, onsterfelijken (wat leuk gaat zijn in de verhaal lijn) zijn wakker geworden om de mensheid tegen de Deviants te beschermen. Gaat een leuke film (reeks?) worden om naar uit te kijken.

Same Old Story (4)

Sight… Do I Need To Say More? Bij mijn interim contract, in aanloop naar het vaste contract, zoals we tijdens het video bellen met beide partijen afgesproken hadden én die dus ook op papier stonden, had ik dus een parkeerplaats laten zetten. Dat kan voor veel mensen belachelijk klinken, maar ge kunt u niet inbeelden, zéker in Brussel en omgeving, hoe erg ge het aan uwen tikker kunt krijgen, als ge uwe wagen ergens onbewaakt moet achterlaten… Ik neem er standaard altijd mijn boord documenten van de wagen en andere spullen uit.

Nu, de volgende dag kom ik toe in het Pegasus bedrijven park en begin ik te zoeken naar de P3. Ne normale mens zou verwachten dat dit een opvolging is van de P2 en ge maar gewoon de nummers te volgen hebt, maar niets is minder waar. Dat staat dus zowat dooreen en van uit uwen auto, lezen waar ge juist moet zijn, uw ogen op’t verkeer en tegenliggers houden die er soms rijden alsof het een race baan is, is al een hélé opgave om op het puntje van uwe zetel bij te gaan zitten.

Bij het zien waar de P3 was, werd mijn zicht en doorgang geblokkeerd door 2 betoneuses. Eer ge die mannen in hunnen camion krijgt en dat log ding verplaatst was, mocht ge al gerust zeggen da’k 20 minuten kwijt was, er een file achter mij stond én ik al deftig van de zenuwen had.

Aangekomen aan de P3 merk ik dat de rolluiken af zijn en ik er dus niet in kan, uitgestapt… met badge wat zitten zwaaien voor dat machientje aan de muur, véél gebiep maar geen reactie. Nu ja, ’t zou ook té mooi geweest zijn als alles meteen werkte, dat zouden we nu toch niet gewild hebben… Ondertussen werd ik goed in de gaten gehouden door de werkmannen die me bekeken alsof ik pogingen deed om in te breken in een plek waar ik niets te zoeken had. Héél raar gevoel eigenlijk om zo bekeken te worden.

Ok, niets aan te doen, 25 minuten kwijt en dan maar weer in de wagen gestapt en doorgereden naar de P4. Ik rij tot aan die bareel van die ondergrondse parking, raampje omlaag, met badge zwieren en terug niets… paar keer geprobeerd… geen beweging in te krijgen. ‘Tja, ik kon toen moeilijk die bareel gaan kapot rijden om ne parking te hebben, dus achteruit gereden (gelukkig stond er niemand achter mij, anders zat ik letterlijk vast) en terug naar het bedrijf.

Ik kom collega’s tegen onderweg en vraag hun te laten weten dat ik er ben, maar een parkeerplek zoek. Ze wijzen me naar een parking, die vol met zwarte kleurige wagen van het zelfde merk, van éénzelfde bedrijf zit. Met mijn grijze wagen er tussen, sprong ik er natuurlijk meteen uit, maar ik had geen andere keus. Dat wetende en wetende wat er kon gebeuren, zat ik natuurlijk een hele dag met een knoop in mijn maag en een ei in mijn gat dat ik niet meer van die parking zou kunnen geraken ’s avonds of erger.

Bij aankomst in de vergaderzaal kreeg ik in’t gezicht geworpen dat ik moest leren op tijd komen. Als ge weet da’k al van 8u15 aan’t zoeken was naar een parkeerplek, kun je je al inbeelden dat ik totaal niet opgezet was met die opmerking en liet dat ook duidelijk merken. Op dat moment trok ik het me niet aan dat er 12 anderen bijzaten, maar ik kan véél hebben, behalve dat m’n mij gaat on public vernederen… Een discussie tussen mij en de opleidingsdame begon… ik wilde weten waar mijn parkeer plek was die we afgesproken hadden… De rest begon door te krijgen dat dit geen grappig moment meer was en zat er stil en bedeesd bij… Ik vroeg of ze wisten wat een contract eigenlijk is én je voelde zo de temperatuur in de zaal verkillen…

Ik heb me toen even ge-excuseerd, heb het interim kantoor gebeld en op de hoogte gebracht, die duidelijk dachten dat alles op wieltjes liep en ferm verschoten… Er werd eerst nog getracht om mij aan te wrijven dat ik het misschien allemaal overschat had, mij schuld gevoelens aan te praten, maar zo naïef ben ik al lang niet meer en ook hier liet ik hun weten of ze eigenlijk wel weten wat ze zelf negotiëren in een contract… De tijd dat Wildcard zich liet behandelen lijk een onnozel interim ventje, is al héél lang voorbij én ik sta dus op contractuele zaken véél meer op mijn strepen.

Terug plaats genomen in de opleiding, durfde niemand iets zeggen en het duurde niet lang alvorens de opleidingsdame telefoontjes en berichtjes kreeg… En plots was’t paniek… Wildcard kan een contract lezen, Wildcard wéét wat hij getekend heeft en Wildcard is duidelijk geen interim ventje die zich laat doen… Om een lang verhaal kort te maken, mijn “versie” van de feiten werd bij het interim kantoor bijgevallen door 2 Franstalige collega dames die, toen de opleidingsdame gisteren die uitspraken deed, dit ook gehoord hadden, de HR verantwoordelijk en nog 2 andere personen werden tevergeefs meerdere malen opgebeld door het interim kantoor, want Wildcard ging lastig doen over dingen die opgenomen waren in het contract en duidelijk niet gerespecteerd werden…

Uiteindelijk heeft het interim kantoor besloten om mijn contract stop te zetten. Niet omdat ik geen goed werk leverde of ze van me af wilden, maar ze voelden ook duidelijk dat ik stevig in mijn schoenen stond, dat ik vooral op papier, volledig in mijn recht was in wat ik eiste (het was ook zo vastgelegd en door alle partijen getekend) en zéker na het schoorvoetend toegeven van de opleidingsdame in wat ze gezegd had en dat ze als bedrijf eigenlijk niet van plan waren mij een parkeer plek te geven, héél goed wetende dat ik met de auto naar’t werk kom en het dus ook de normaalste zaak van de wereld is dat ge met een gerust hart ergens uwe wagen kunt achterlaten zonder een hele dag met den daver op uw lijf te zitten van schrik dat ge boetes krijgt of erger, die zou weggesleept worden, zag het interim kantoor geen andere mogelijkheid dan mijn contract stop te zetten, mij te ontslaan van alle verdere verplichtingen en mij te laten gaan.

Ik zou er dus echt verder mee gegaan zijn, omdat ze er allemaal zo lichtelijk over gingen over het belang van een parkeer plek en afgesproken contractuele getekende verbintenissen. Da’s écht hallucinant te noemen. Maar bon, door de onwil om alle voorwaarden in het contract te respecteren (en het vooral willen vermijden dat een interimmer een rechtszaak zou op poten zetten, want interimers worden helaas nog té vaak bekeken als domme werkkrachten die er toch maar tijdelijk zijn om mee te doen wat ge wilt), -ze hadden ondertussen wel al door dat ik zover zou gaan om het contract gerespecteerd te zien- heeft het bedrijf dus zijn “handen” van mij af getrokken, het contract ontbonden (met mijn goedkeuring, want ik was natuurlijk NIET van plan om elke morgen te gaan zoeken waar ik met een gerust hart mijnen auto kon achterlaten zonder stijf van de zenuwen te staan) én ben ik dus terug werkzoekende en heeft het interim kantoor zich uitvoerig geëxcuseerd voor de manier waarop ik behandeld geweest ben.

Het is zéér spijtig dat het zo moeten lopen is, maar ik laat al lang niet meer met mij sollen. Als ge uitgeleend zijt aan een bedrijf willen die ook dat ge punctueels de regels naleeft, maar wanneer het in het belang van de interim werknemer is, zou je plotseling met alles dat niet nageleefd gaat worden, maar braaf moeten akkoord gaan? Nou nee, niet met mij !

To Be Continued…

Same Old Story (3)

Continued from “It’s In The Cards“.

It’s a job, but not like we know it… Op het werk ben ik op m’n hoede, erg eigenlijk want dat hoort niet. Mijn werkplek, in het bedrijf waar ik gestationeerd werd door het interim kantoor, bevond zich in het Pegasus Park in Diegem / Machelen. Een hele rit, maar ik had er vroeger al eens voor een bedrijf gewerkt en ik wist dus waar ik aan begon, daarom zorg ik ook altijd dat wat ik negotieer, ook effectief in mijn contract staat en daar ben ik, mét reden, héél precies en nauwkeurig in.

Het begon al op de eerste dag, via mails veel druk gekregen dat we daar toch voor het aanvang van het werkuur moesten zijn, liefst zo’n 20 minuten op voorhand, om dan eigenlijk te constateren ze zij die dit in mail zetten met aandrang er dan zelf niet eens zijn, er niemand aan de receptie is op dat gegeven tijdstip én je dus mooi buiten in de kou (letterlijk) staat te blinken…

Mits ik met de wagen kom, negotieer ik altijd dat ik een parkeerplaats toegewezen krijg of heb. Voor wie het bedrijvenpark Pegasus niet kent, in Diegem zijn ze als het op parkeer plaatsen aankomt, nogal pietjeprecies en zit m’n er niet verlegen om, om de politie te bellen als je op plek van een werknemer van een ander bedrijf staat. Gevolgen hiervan kunnen zijn dat de Politie een wielklem aan je auto plaats als ze niet meteen kunnen achterhalen waar je werkt, of je krijgt een ferme boete of in het ergste geval laat het bedrijf van wie de parkeerplaats is, gewoonweg ja auto weg takelen… Een gewaarschuwd man is er dus altijd géén 2 maar 3 waard in Diegem.

Op de eerste dag was het dus al prijs, ik kon de garage niet in. Mijn wagen dus maar op één van de parkeer plaatsen voor de ingang van het gebouw gezet waar een naamplaatje van het desbetreffende bedrijf op stond waar ik ging voor werken. Later op de dag bleek dat dit niet mocht, dat was enkel voor bezoekers, maar dat kon ik dus niet weten én ik kan nu ook moeilijk mijnen auto in mijnen broekzak gaan steken… Ik stel dus de vraag waar ik mij dan wel mocht parkeren voor hun omdat ik toch een parkeer plaats gevraagd had…

Dame: “Goh, ge kunt u ergens in de P3 of P4 parkeren

Later zou ik dankzij andere nieuwe interim collega’s vernemen dat de andere parkings waar ze me wou laten naar toe gaan, eigenlijk allemaal betaalparking waren, waar ge dus zonder te betalen niet meer af geraakt… Ik vraag dan of ze zelf geen eigen ondergrondse parking hebben?

Dame: “Ja, die hebben we, hier achter om de hoek.

In gedachten rol ik met m’n ogen en denk bij mezelf : “Kon je dat nu niet van de eerste keer meteen zeggen??”

IK: “Ok, dan zet ik mij toch liever in de ondergrondse parking dan ergens in de middle of nowhere, in een ander gebouw te gaan parkeren op goed geluk.”

Dame: “Ah nee, dat mag niet.

Ik zo wat verbaasd : “Hoezo? waarom niet? Ik ga hier nu toch komen werken?”

Dame : “Ja.. Nee, da’s voor de eigen mensen die bij ons een vast contract hebben en die nu ook 50/50 naar het bedrijf komen“.

IK: “En waar verwacht ge dan dat ik mij moet parkeren, als ge weet van in’t begin dat ik met de auto naar’t werk kom?”. Mijn toon ging dus van verbouwereerd naar gepikeerd…

Dame: “Goh ja, ge kunt morgen kijken met uwen badge (ik had toen m’n badge al gekregen) om u te parkeren in de P3 of P4“.

Andere interim collega’s hadden zich dus door hun partner laten voeren en afzetten voor de deur van’t bedrijf. Ik heb helaas niet de luxe om een partner te hebben (dat op zich al) die ook nog eens taxichauffeur wil spelen én ben dus genoodzaakt én op mezelf aangewezen om te zorgen da’k een parkeerplaats heb.

To be continued…

Robin Schrijvers

Simpel, diep, vol inspiratie

peterbake

The greatest WordPress.com site in all the land!

Tiernnadrui

Dans in de regen

Affodil houdt de natuur in de kijker

Het leven in de natuur en binnenskamers

Vief

50-plus contentement

Matroos Beek

Grensgevallen

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

Dit is Leen

een blog over vanalles: lezen, groener leven, op zoek gaan naar mezelf, eten, mijn moestuin

De dingen des levens !

Dagdagelijkse dingen die je nergens anders leest.

De Bende van 6

Nieuw samengesteld gezin van 6 en onze avonturen, gedachtenspinsels en gevoelens.

BERTJENS

Zij. Diversen.

Come join in

Dingen, gebeurtenissen die ik door mijn ogen zie en filter naar hier.

Miss B Blogz Thingz Over...

Girlz Talk with the Girlz Shoplogs Reviews Tea Time Musthave Alerts Real Talk

Life in words Part II

Het leven zoals het is als 40+er

Huisvlijt

Huis, tuin, keuken en lifestyle blog

naast mijn schoenen

Love Everlasting Courage

Pippi's hometown

een blog met sterke verhalen

Menck Weserhütte

Georganiseerde spontaneïteit.

GoAnnelies

Passie als toverwoord

Yakymour

Beauty, fashion, beauté, art and lots of love

aklosblog

Tijdreizen

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Mijnnikonenik a way of life

fotografie: Joke Devliegher

Liquid skies

Silent people have the loudest minds

Screendependent

Alles over films, series en meer

Thomas Pannenkoek

Een Simpele Ziel ondergaat zijn leven

van dichtbij

over het zout op m'n huid, spruitjes met spiegels en de rammelende rest

Morgaine's Passions

Live life to the fullest

Deborah Hamar

Just me . . .

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Walt's Hoekje

Gewoon omdat het kan

DOLDRIEST

woordspel in beeld

tiny blogt

Tiny kan van alles iets en van niets alles.

Beaunino

Gewoon doorroeien!

Darling Doormat

Wit and Shit on Crete

elegant slumming

So Close & Yet So Far...

Life is a garden of Quotes

Over het dagelijkse leven, over reizen en lezen, over koken, over het lief , gewoon over het leven