Skip to content
Tags

The First Day

05/08/2015

Ik werd er misselijk van. Op de trein naar het werk stappen voelde aan als de eerste schooldag in een nieuwe graad, in een nieuwe school, in een nieuwe buurt. Héél ongemakkelijk. Gelukkig kon ik dank zij mijn geliefde Frappuccino toch m’n stress lvl wat verlagen terwijl ik mij naar de tram begaf.

koffiestarb

Uiteraard was ik té vroeg en was er nog niemand aanwezig en deed ik dus even op m’n dooie gemakken wat aan sightseeing in Gent. Hieronder een afbeelding, want het hangt er ook vol camera’s en ik wilde nou ook niet de indruk wekken dat ik de volgende overval aan het beramen was…

sightseeing

Toen ik eigenlijk iets meer dan een half uurtje, voor dat ik daar écht moest zijn aanbelde, scheen de security van niets te weten… “Allé, da begint hier weer al goe…“, dacht ik bij mezelf, toen ik me bij een andere vestiging van mijn werkplek in Gent moest gaan aanmelden voor een controle en het maken van een tijdelijke badge. Na veel zoeken (ik had niet voorzien dat ze me nog naar ergens anders zouden laten gaan en mij zonder GPS loslaten ergens, da’s om problemen vragen…) aangekomen en de security kerel die me al stond op te wachten (ik moet er te lang over gedaan hebben en die mensen denken nogal snel dat iedereen van Gent is of Gent lijk zijnen broekzak kent) was blij da’k het toch gevonden had.

Die wist natuurlijk van niets, maar na een kopij van mijn identiteitskaart, toch een tijdelijke badge gekregen om op mijn werkplek binnen te kunnen. Terug wandel, wandel naar de werkplek… eindelijk binnen geraakt zonder alle alarmen te doen afgaan (ja, voor het geval je het je zou afvragen, daar ben ik ook ne crac in…) en mij richting de contact persoon begeven die ik gekregen had van het interim kantoor.

Rarara… Die vrouw kwam net terug uit vakantie en wist ook van toeten of blazen, totdat na wat een eeuwigheid leek van elkaar lijk een koe op uil staan aankijken met een uitdrukking van “wa komde gij hier doen?“, met stierlijk door de grondzakken van mijn kant, omdat ge denkt dat alles in orde gaat zijn en m’n toch weet dat ge nieuwe werknemer zijt maar eigenlijk totaal niets geregeld is… kwam een andere dame die bij de gesprekken aanwezig was, dan toch zeggen dat ik één van de nieuwe mensen was.

De voorstelling naar de aanwezige mensen toe was hartelijk nadien en best leuk, wellicht meer voor zij die wilden weten die de nieuwe gezichten waren. Daarna zijn we aan rondleiding begonnen met de nieuwe team leader.  Best een aardige kerel, maar soms doet hij wel bij iedereen de wenkbrauwen fronsen…. Zo konden we van hem ontdekken dat de werkplek een keuken heeft (ge moet u daar geen piet of andere kok toestanden bij voorstellen) en microgolf om maaltijden in op te warmen, maar hij wist niet of beiden eigenlijk wel werkten, want ze werden zelden gebruikt… okay….

Na nog zo een paar stoten, begonnen we aan de opleiding, waar bleek dat de nieuwe team leader eigenlijk nooit die opleiding gehad heeft, wat nog meer wenkbrauwen deed fronsen (zeker omdat hij er al méér dan een jaar werkte) en met ons zat mee te luisteren en nota nam… Jeee, voor het vertrouwen zou ik zeggen + de dame die opleiding gaf, ramde er letterlijk op TGV snelheid de hele opleiding door in één dag die we normaal gezien op een hele week zouden zien, want er was teveel werk en we zouden zo rap mogelijk moet kunnen beginnen… Ik hoef er geen tekening bij de maken dat bij iedereen de schrik om het hart sloeg en iedereen een ferme maagkramp te verduren kreeg, gewoon omdat ons het besef overviel, dat “het is maar puur administratief”… duidelijk meer was dan dat en bepaalde handelingen een grote verantwoordelijkheid inhielden, waarbij een fout grote gevolgen kon hebben…

Ik ben normaal héél goed in snel informatie absorberen en te onthouden, maar hier was ik letterlijk in snelheid én van de hoeveelheid informatie, gepakt en voelde ik me niet meteen goed omdat ik op een gegeven moment gewoon niet meer kon mee volgen en ik de tijd niet had/kreeg om overzichtelijke notities te maken… De middag was best ook zielig. Het kan door het warme weer komen, maar iedereen doet zowat “zijn/haar” ding… Buiten 2 oudere medewerkers die er al 35 jaar werkten, zat ik er eigenlijk met hun alleen in een klein refterke dat aan het keukentje grensde.

Wanneer men mij dus zegt dat de middag pauze verplicht is en ge zo uw collega’s kunt leren kennen, dacht ik niet daar eigenlijk praktisch alleen te zitten, wat mij eigenlijk ook wat de vrees aan’t het inboezemen is, dat die hulpvaardigheid waar m’n het zo tijdens het sollicitatie gesprek over had, wel eens de zelfde weg als de lege refter zou kunnen opgaan én dat zint me niet bepaald moet ik toegeven. Nu ga ik wel zien wat het gaat worden, maar ik kan me niet van het ongemakkelijke gevoel ontdoen dat ik “weer” aan iets begonnen ben dat ik beter aan me had laten voorbij gaan…

To Be Continued in “The Day After”

Advertenties

From → Op de Werkvloer

26 reacties
    • Ja dacht ik ook, na de TGV cursus ging ik trillend buiten en vroegen andere mensen die er al een tijdje werkten om toch terug te komen de volgende dag, dus ik heb het vermoeden dat al wat mensen het zullen voor bekeken gehouden hebben in’t verleden…

      Like

  1. Succes bij het vervolg!

    Liked by 1 persoon

  2. De eerste dagen op een werkplek bestaan over het algemeen uit wachten tot alle toegang tot systemen is geregeld. Dat gaat altijd zo. Maar ook wanneer je op de zelfde werkplek blijft kan je dit tegen komen. Maandag had ik nergens toegang toe omdat mijn contract verlenging nog niet administratief verwerkt was.
    Ik hoop dat je je daar snel op je plek zal voelen en daar nog een lange tijd wil en mag werken. Sterkte.

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel, Adam 🙂
      Ja, klopt wel wat je zegt. Mijne badge werkt nu ook alleen nog maar voor in en uit het gebouw te kunnen. De rest moet er nog allemaal opgezet worden. Ik ben toch al bij dat mijnen outlook werkt :p

      Liked by 1 persoon

  3. Aarrgg die eerste dagen zijn nooit leuk he

    Liked by 1 persoon

  4. Benieuwd hoe het daar verder gaat! Eerste dag is vaak wat chaos, wordt ongetwijfeld nog beter. Veel succes!

    Liked by 1 persoon

  5. Ja, aan iets nieuws beginnen zorgt altijd voor stress – trakteer u na de werkdag gewoon op nog een Starbuckske om te ontspannen 🙂 En ik weet heel goed waar dat is, die foto van Gent 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Oei, dit lijkt me allemaal een beetje rommelig, maar zal zeker wel gauw in de plooi vallen.

    Liked by 1 persoon

  7. Ik word zelf al ambetant van het lezen van dit verhaal,…….nu weet ik weer waarom ik blijf zitten waar ik zit :-),…….

    Liked by 1 persoon

  8. Zoiets nieuws komt sowieso al chaotischer over maar na een beetje blijkt zoiets meestal mee te vallen. Benieuwd na je ervaringen na een week of zo.

    Liked by 1 persoon

  9. Alle begin is moeilijk en lastig, dat had ik in oktober vorig jaar ook wat last van na het gesprek en de vraag of ik vrijwel direct kon proef kon komen draaien, hahaha en nu… ben ik ontzettend geliefd, bij iedereen en dat is mooi, alles heeft tijd nodig en ja ook ik voelde mij in het diepe gegooid en nog altijd doe ik weleens iets fout, maar ja, ik zit er nog geen jaar en al doende leert men.

    X

    Liked by 1 persoon

  10. Wat een begin…

    Liked by 1 persoon

  11. Keep an open mind hé, zo’n eerste werkdag enfin werkmaand(en) dat is meestal chaotisch. Zeker als je collega’s net in een heel erg drukke periode zitten, kan het gebeuren dat je aan je lot wordt overgehouden. Nee dat is niet leuk (ik kan daarvan meespreken) maar hard genoeg aandringen dat ze je werk geven en tonen dat je een hulp kan betekenen om wat werk van hun schouders te nemen! Komt wel goed!!

    Liked by 1 persoon

  12. Fijn dat je weer een nieuwe baan hebt! En ik hoop van harte dat het toch nog wat leuker wordt!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

BE INEFFABLE

Life blog of 2 dutchies

Christophe Wallecan

De blog van een marketing student

Vie de Julie

Vie de Julie

Binnenstebuitenboel

Leef achterstevoren!

Liquid skies

Silent people have the loudest minds

misssexandthecity

Life in the city and the sex in my life,.....

Renate Bulte

Blogger over alledaagse dingen.... maar dan anders!

Screendependent

Alles over films, series en meer

COS

cosblog.org

The S Files

Be nice, go vegan

Kimdonz

Lifestyle blog

Thomas Pannenkoek

Een Simpele Ziel ondergaat zijn leven

ratjetoe4u

So Close & Yet So Far...

De Hipste adresjes van Gent

We moved to http://hipsteadresjes.gent !

van dichtbij

over het zout op m'n huid, spruitjes met spiegels en de rammelende rest

Morgaine's Passions

Live life to the fullest

MetroPaul

Nederlandstalig blog, sinds 2008

ZoSammieEnzo

Een spontane vrolijke lifestyle blog met humor.

Deborah Hamar

Just me . . .

Naomi in Wonderland

Traveling through life

Adam op Verkenning

Een getrouwde man op verkenning.

MichielZiet

Dagelijkse dingen die soms bijzonderder lijken dan je denkt.

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Walt's Hoekje

Gewoon omdat het kan

DOLDRIEST

woordenspel

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Annelyse

14 maand met de fiets door Europa

Tales from the Crib

Putting the sfeer in blogosfeer since 2004

tiny blogt

Tiny kan van alles iets en van niets alles.

Yellow Me.

Live a Healthy Lifestyle

La Vie de Falderie

Antwerpen tot Brugge - en soms verder

Bubbliciously me

Living the life you love....

Wilco's Charity Challenge

12 maanden ... 52 opdrachten ... 1 goed doel: Right To Play

Beaunino

GEWOON DOOR-ROEIEN

Fashionlifestyleblog

So Close & Yet So Far...

Darling Doormat

Wit and Sh*t on Crete. It’s nothing anyone would ever take seriously, but it amuses me.

peter

my path

Lukas Lauridsen

So Close & Yet So Far...

elegant slumming

So Close & Yet So Far...

Life is a garden of Quotes

Over het dagelijkse leven, over reizen en lezen, over koken, over het lief , gewoon over het leven

%d bloggers liken dit: