Spring naar inhoud

Doggy For Life (3)

Detective Snuffel is the name… Met haar 1 jaar oud worden, begon helaas ook haar 2de loopsheid. Nu had ik wel al wat ervaring en wisten we waaraan we ons mochten verwachten… alleen bij dingen die je niet zelf in de hand hebt, is het wel even paniek. Haar zwart neusje werd hyper actief in het alles besnuffelen en bestuderen. Ook werd ze een pak meer op haar territorium gericht dan vroeger. De langharige Jack Russell hond van de Marokkaanse buurman die al maanden probeerde om via het tegen de afsluiting te pissen, mijn hond het hof te maken, werd nu begroet met scherpe bijtertjes en een “blijf-uit-mijn-buurt” gegrom…

Ze begon ook minder te eten (wat me bij momenten nog steeds zorgen baart, maar waarvan iedereen dat de normaalste zaak blijkt te vinden) én ik hoefde mij daar volgens de dierenarts dames geen zorgen over te maken, da’s normaal met het ouder worden. Allemaal goed en wel, maar als ze zo een hele dag niets eet, ook geen snoepjes, trek ik me dat toch wel aan… Ik moet dat dus afleren.

ze zal eerder sterven van geen drinken hebben dan een paar dagen niets te eten.“, hoor ik de dierenarts dames nog zeggen. Ik ben daar nooit écht gerust in, het is tenslotte ook mijn eerste hondje.

Als ik vertel wat ze soms op een dag opeet, verschieten te dierenarts dames. “Da beestje heeft meer een klein maagske hoor“, hoor ik ze dan zeggen. Allemaal goed en wel maar als ze haar goesting aan’t eten is, lijkt het toch alsof dat klein maagske toch wel ergens een zwart gat zitten heeft…

Doggy For Life: 2nd Change

They mature so fast… Ze worden zo snel groot die kleine pups. Nu heb ik van in het begin dat ik haar had, enorm veel getraind op de “potjes training” en de “niets-stuk-bijten-training”, zoals ik het noem bij gebrek aan betere verwoording. Daar mag ik écht van zeggen dat ik daar écht fier op ben. Tot op heden heeft ze wat het plassen betrof, nog maar 2 keer een foutje gehad. Totaal verwaarloosbaar omdat ik er rekening mee gehouden had in de training dat ik haar gaf dat dit op een gegeven moment kon voorvallen én voorvallen deed het, na haar 1ste loopsheid, namelijk plassen wanneer ze zo enthousiast is me te zien dat ze vergeet waar ze het moet doen…

Uiteraard weet ze dat en dan zie je zo’n ooops moment uitdrukking op haar snuitje 😉 Ondertussen is mijn kleine hartendief al 1 jaar oud geworden en is ze uiterlijk volwassener geworden én deden er zich naar het veranderen van het uiterlijk, nog een andere verandering voor: Al haar melktandjes waren weg en vervangen door best scherpe tandjes die goed groeiden. Ze hield ook op met bijten in haar kauw-stok en harde koekjes moest ze plots niet meer hebben. Gelukkig had ik mijn les geleerd en er geen grote voorraad van aangelegd, anders zat ik daar ook mee.

Lekker op de schoot bij baasje, 1 jaar oud worden is zo vermoeiend 😉

Argyle & Grant | Spring Summer 2020 | Full Show

Oh my… Dat de lente en zomer van 2020 warm zouden worden, mag niet verbazen als je naar deze show kijkt, afgetrainde lijven en waar het vroeger not done was, hebben meer en meer modellen tattoos op hun lijf. Het blijft een leuke Eye candy watcher met een goed pak chips… 😉

I Can See You…

It’s just a touch away… Sinds de Corona pandemie toesloeg is ook het solliciteren drastisch anders geworden. Wat vroeger veel geld had gekost voor werkzoekenden, kan nu eigenlijk met het spreekwoordelijk indrukken van een knopje of toets, het heel handige videobellen.

Het was heel onwennig (omdat ik het vroeger nooit gedaan had) om zo met interviewers en consulentes van interim kantoren te praten. Ik ben er nog altijd niet helemaal in thuis, maar dat komt wel. Het vervelende er aan is dat ik nu moet zorgen dat ik er alle dagen piek fijn bijloop, men kan je altijd vragen voor een video gesprek te doen, waar ik vroeger nog wel eens mijn baardje liet groeien én in onderbroek (of zelfs zonder) vrij kon rondwandelen hier…

Welke programma’s / apps gebruiken jullie zoal voor het videobellen? Ik merkte dat Whereby nogal aan een populaire opmars bezig is… Nu eens gaan uitvogelen wat er allemaal met Apple compatible is.

Corona Times

It’s the beginning of the end… Ik was nog maar net zo’n 14 dagen uit het ziekenhuis en terug thuis, toen we volop rond de oren geslagen werden met de COVID-19 corona pandemie. Mijn vader had er enorme schrik van want hij had mij in het ziekenhuis zien liggen en dan die beelden van mensen in ziekenhuizen alsof het oorlog was en er een nucleaire ramp zich had voltrokken, waren er wat teveel aan voor hem.

Ik grapte er langs de neus over dat ik wel de boodschappen zou doen, mits ik het toch al gehad heb. Omwille van de vergelijkingen, konden mijn ouders de grap niet écht smaken. Niettegenstaande kwamen alle boodschappen toch bij mij terecht want m’n ouders wilden natuurlijk niet in een wachtrij bij de Colruyt uren vastzitten. Ik had er geen probleem mee, dus mocht ik de boodschappen en voorraad beheer doen.

Ondertussen stelde ik mij wel de vraag met een eventuele job, hoe ik dat zou voor elkaar krijgen, als nu het thuiswerken regel ging worden. Ook klote natuurlijk dat de dierenarts toen ook dicht moest én gelukkig ben ik (soms tot ergernis van mijn ouders) erg vooruitziend en had ik al voor de hond een voorraad medicijnen en haar lievelingssnoepjes aangelegd, wat weer een kopzorg minder was. De hondenschool werd helemaal een njet… eerst omdat ze dicht moesten, nadien omwille van de wel erg strenge maatregelen en ondertussen omdat iedereen zich moet laten registreren omwille van de corona tracking. Beter om dan gewoonweg niet meer te gaan, hadden we ook geen last van mogelijke besmettingen.

How Dying Feels Like (3)

You’ll get better… We zijn begin Februari en ik lig al 2 weken in het ziekenhuis. Ik mis mijn hondje ontzettend en wanneer ik bij bewustzijn ben, kan ik niets anders doen dan om me heen kijken en naar het plafond kijken. Ik heb de kracht niet om me te bewegen en voel aan mijn lichaam dat ik vermagerd ben en nog geen klein beetje… Ik wilde de verpleegster roepen, maar ik had geen stem meer en er zit een buis in mijn mond/keel, het koud zweet breekt uit en ik begin te zweten alsof m’n een emmer water over me kapte… Ik voel me gevangen in mijn eigen lichaam en ik kon niets doen…

Mijn vader komt me om de dag bezoeken, hij is er mentaal niet zo goed aan toe, want kennelijk moet ik met mijn vele hoesten, mijn moeder “besmet” hebben en heeft die een bronchitis gekregen dat ook richting longontsteking ging, maar gelukkig toen hij onze dokteres belde, kreeg hij haar nu wél aan de lijn en was ze snel bij mijn ouders met paardemiddelen van antibiotica en moest mijn moeder een week te bed blijven…

Met mij buiten strijd, mijn moeder in bed, moest mijn vader zijne plan trekken en ook nog voor de hond zorgen, want die laatste ging nog altijd haar eten niet zelf maken en brokken at ze niet meer…

Midden de derde week van Februari werd ik van het beademingstoestel gehaald, kon ik terug zelfstandig ademen en eten en was mijn koorts volledig weg. Ik mocht toen nog niet naar huis omdat ik nog kort van adem was en er uiteraard nog radiografische foto’s van mijn longen moesten genomen worden om de stand van zaken te bekijken. Ik mocht dan in de namiddag mijn vader bellen dat hij me mocht komen ophalen, ik mocht naar huis. Mijn longontsteking was zo goed als genezen, ik moest het rustig aandoen en kreeg antibiotica die ik nog 2 weken diende in te nemen, samen met een siroop voor mijn longen. Smaakte walgelijk dat spul, maar werkte erg doeltreffend. Nadien kon ik me bezig houden met kopijen te nemen van al mijn papieren attesten en apotheker voorschriften van medicatie, want mijn vader had het eigenlijk allemaal laten bijeenkomen én nu mocht ik alles in orde brengen bij de verzekering.

Mijn moeder was dankzij (deze keer toch) het snelle optreden van onze dokteres, op een week hersteld van haar bronchitis. Toen ik een paar dagen thuis was, is onze dokteres op bezoek gekomen. Op zich stoorde mij dat wel want ze komen “eens op bezoek om te kijken hoe het gaat“, maar ge moogt er wel een visit van 30 euro voor afdokken… plus het feit dat ze het nog altijd niet als haar verantwoordelijkheid zag dat dringende oproepen van patiënten gewoon niet tot bij haar geraakten. Ok, die 30 euro is nou z’n ramp niet omdat we daar toch een groot deel van de mutualiteit van terug betaald krijgen, maar ik ben toch niet zo opgezet met die werkwijze… Ik ben toen (ik had gelukkig mijn stem alweer terug) ferm uit m’n vel geschoten en heb me toen waar mijn ouders bijstonden, letterlijk heel kwaad tegen onze dokteres gemaakt. De dingen die ik meegemaakt heb, die ik moeten doorstaan heb omdat ik haar gewoon niet aan de lijn kon krijgen, leken dagdagelijks dingen te zijn die geen enkel emotie losweekten, dan het verschieten van mijn reactie en hoe mijn “houding” wel niet moest overkomen bij die arme sukkelaars van callcenter medewerkers…

Mijn vader heeft me toen letterlijk moeten tegenhouden, want ik ging door het lint gaan, dat ik had liggen te creperen dat was natuurlijk wel erg, maar dat ik suggereerde dat die callcenter medewerkers iets fout gedaan hadden, oh maar, dat was toch wel erg ver gaan hoor… Zelf de hond was slimmer in het oppikken van signalen en begon dreigend te grommen en haar tanden te laten zien naar onze dokteres, waarbij ze snel het hazenpad koos met de melding dat ze nog andere bezoeken had… Later zijn we te weten gekomen dat ze bang is van honden.

Eind Februari was terug mijn oude zelf en ben ik op visite geweest bij de nieuwe dokteres die mij in mijn ogen gered had van erger. Zij is nu mijn huisarts, mijn ouders wilden niet meteen veranderen en bleven dus bij mijn vorige dokteres. Bij mijn nieuwe huisarts heb ik meteen de overdracht van mijn medisch dossier getekend. Bleek bij het deels kunnen inkijken dat mijn nieuwe huisarts me liet weten dat er van mijn hele gebeuren (ziekenhuis opname en mijn longontsteking) niets in mijn dossier gezet geweest is door mijn vorige dokteres… Ze zou dus haar werk hebben met mijn dossier wanneer ze volledige toegang had.

De Bende van 6

Nieuw samengesteld gezin van 6 en onze avonturen, gedachtenspinsels en gevoelens.

BERTJENS

Zij. Diversen.

Come join in

Dingen, gebeurtenissen die ik door mijn ogen zie en filter naar hier.

Miss B Blogz Thingz Over...

Girlz Talk with the Girlz Shoplogs Reviews Tea Time Musthave Alerts Real Talk

Huisvlijt

Huis, tuin, keuken en lifestyle blog

naastmijnschoenen

Love Everlasting Courage

Pippi's hometown

een blog met sterke verhalen

Menck Weserhütte

Georganiseerde spontaneïteit.

GoAnnelies

Passie als toverwoord

Yakymour

Beauty, fashion, beauté, art and lots of love

aklosblog

Tijdreizen

Between 40 and 50

het leven zoals het is

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Christophe Wallecan

De blog van een marketing student

Liquid skies

Silent people have the loudest minds

Talk About Style

Blogger over alledaagse dingen.... maar dan anders!

Screendependent

Alles over films, series en meer

Thomas Pannenkoek

Een Simpele Ziel ondergaat zijn leven

van dichtbij

over het zout op m'n huid, spruitjes met spiegels en de rammelende rest

Morgaine's Passions

Live life to the fullest

ZoSammieEnzo

Een spontane vrolijke lifestyle blog met humor.

Deborah Hamar

Just me . . .

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Walt's Hoekje

Gewoon omdat het kan

DOLDRIEST

woordspel in beeld

Margo Hermans

Blog what you live, don't live to blog.

Annelyse

altijd op zoek naar een nieuw project

Tales from the Crib

Putting the sfeer in blogosfeer since 2004

tiny blogt

Tiny kan van alles iets en van niets alles.

Beaunino

GEWOON DOORROEIEN

Darling Doormat

Wit and Shit on Crete

elegant slumming

So Close & Yet So Far...

Life is a garden of Quotes

Over het dagelijkse leven, over reizen en lezen, over koken, over het lief , gewoon over het leven